‘Menselijkheid in de koelkast’

‘Ik schrijf nu onder het gekletter van bommen en wapens’, aldus een onderwijzer die vanuit een van de belegerde steden Cizre naar het dagblad Evrensel schrijft. ‘Maar als eerste moet de sleutel gevonden worden om de koelkast te openen waar onze menselijkheid in verstopt is.’ Hieronder een vertaling van het gepubliceerde verslag.

‘Voordat ik begin te schrijven spreek ik met een van mijn collega’s die dit gebied moestverlaten.

Hoe gaat het met je? We maken ons zorgen.

– Het gaat goed met mij, geen probleem.

We zijn vertrokken maar met gedachten zijn we bij jullie. We zijn verdrietig.

– Ik weet het.

Daarna sms-t de schoolgroep via Whatsapp:

Wij zelf zien het wel, maar zelfs de ziel van het westen hoort het niet (hiermee wordt het westen van Turkije bedoeld).

Een ander:

Het lijkt op twee verschillende werelden

Weer een ander:

In Cizre is een vrouw doodgegaan.

… Niemand schrijft meer. Stilte heerst. Lang schrijft niemand wat. Misschien is de schreeuw van het ademen tijdens deze stilte die ervoor kan laten zorgen dat iedereen begrijpt in wat voor angst, onrust, woede en radeloosheid de mensen hier leven. Angst, onrust, woede en radeloosheid die mensen in Cizre, Silopi, Sur en andere plaatsen ervaren. Voor zichzelf en voor hun kinderen.

Ik schrijf nu onder het gekletter van bommen en wapens. Maar dit gekletter heb ik niet alleen vandaag gehoord. Ik ben 34 jaar en hoor het sinds mijn kindertijd. Ook al is met tussenpozen, maar wel consequent.

Na lange tijd zonder elektriciteit te hebben gezeten, heeft de staat ons kortstondig toch elektriciteit geschonken(!). Dus we kunnen tv kijken. Als ik op de tv zie dat de exparlementariërs van CHP en HDP bij elkaar zijn gekomen, ontstaat bij mij een vonk van blijdschap. Natuurlijk wordt dit nieuws via beperkte kanalen uitgezonden. In alle andere kanalen zie je toespraken van de staatmannen die allen beginnen met zinnen: “maar de loopgraven….”, (als excuus om hun aanvallen te legitimeren, red.) Terwijl ze weten dat het de menselijkheid is die ze neerschieten, blijven ze volharden in hun‘maar’. Daar maak ik me enorme zorgen om. Is het niet duidelijk genoeg dat eigenlijk de oplossing eenvoudig is als politici in plaats van angstaanjagende taal, politieke taal uitspreken?

Maar als eerste moet de sleutel gevonden worden om de koelkast te openen waar onze menselijkheid in verstopt is.

In het bijzonder de onderwijzers die hier vandaan vetrokken zijn en alle onderwijzers in het algemeen moeten weten dat problemen niet door geweld maar door het praten opgelost kunnen worden. Hiervoor moeten platforms gevormd worden en de onderwijzers moeten zich zowel persoonlijk als collectief hiervoor inspannen. Vandaag zijn wij aan de beurt om te praten. Ik hoop dat we deze verantwoordelijkheid nemen. Als we aan de kant blijven staan en slechts hopen dat degenen die wapens als instrument gebruiken deze wapens zullen neerleggen, zal de maatschappelijke  erwijdering van elkaar alleen maar groeien. En dat gebeurt nu ook!

Dat kun je zien aan de mensen hier die geen angst meer voelen. Wat de mensen hier het meeste raakt is niet de angst, maar dat niemand anders dan zijzelf hen horen en hun pijn willen delen.

Na het schrijven probeer ik te slapen. Bommen, kogels gaan onverminderd door. Ik word kleiner in mijn bed. Hoe meer het gekletter toe neemt, hoe kleiner ik word. Ik word net zo klein als de kinderen aan wie ik les geef. Net zo klein als mijn Adem, mijn Meryem en mijn Newroz… Mijn Mustafa, mijn Afşin, mijn Sinem, mijn Semanur, mijn Yasin, mijn Muhammed, mijn Hanım, mijn Ramazan, mijn Süleyman, mijn Hasan, mijn Umut….

… Het wapengekletter gaat door…’

 

Top